Jedną z gałęzi fotografii notującą ostatnio bardzo duży rozwój i wzrost zainteresowania jest fotografia panoramiczna. Na czym ona polega i dlaczego staje się tak popularna? Jak wykonuje się fotografie panoramiczne i jakie są ich rodzaje? Na te i kilka innych pytań mam zamiar odpowiedzieć w tym artykule.
Początki fotografii panoramicznej sięgają jakże zamierzchłych czasów filmów fotograficznych i ciemni. Jednak dopiero rozwinięcie i popularyzacja cyfrowych technik rejestracji i postprodukcji obrazu fotograficznego umożliwiły jej dynamiczny rozkwit.
Wyróżniamy dwa główne rodzaje panoram fotograficznych:
panoramy płaskie oraz sferyczne zwane też panoramami 360.
1.Panoramy płaskie
Tworzy się je z serii zdjęć wykonanych w poziomie. Zdjęcia składowe po standardowej obróbce łączy się w jeden plik wynikowy, który jest panoramą. Zdjęcia tego typu charakteryzują się specyficznym stosunkiem długości do wysokości. Przykład takiej fotografii znajduje się poniżej:
Przykład panoramy płaskiej
Tego typu fotografie są ciekawym sposobem na zaprezentowanie na przykład widoku górskiego.
Istnieje możliwość wykonywania bardziej złożonych panoram płaskich, składających się nawet z kilku tysięcy zdjęć, połączonych w jedno w wielu rzędach i kolumnach. Tego typu specyficzna, fotograficzna macierz umożliwia osiągnięcie ogromnych rozmiarów pliku wynikowego, nierzadko mierzonych nie w mega, a w gigapixelach. Umożliwia to wykonanie bardzo dużych odbitek, w doskonałej jakości.
2.Panoramy sferyczne 360
Drugą grupę w fotografii panoramicznej stanowią panoramy sferyczne. Idea i sposób wykonywania są podobne, jednak występują dość znaczne różnice. Przede wszystkim, jak sama nazwa wskazuje, tego typu zdjęcia zapewniają widok pełnej sfery, czyli 360×180 stopni. Aby zrealizować taką panoramę potrzebujemy specjalnej głowicy panoramicznej, umożliwiającej ustawienie aparatu w odpowiednim punkcie eliminującym błędy przy składaniu. Przydatny będzie również obiektyw typu rybie oko, aby zminimalizować liczbę zdjęć. W procesie składania niezbędny będzie także specjalistyczny program. Dodatkową trudnością jest też obróbka, gdyż każda panorama wymaga retuszu statywu z nadiru (podłogi) oraz poprawek błędów składania, które występują prawie zawsze.
Złożona panorama sferyczna, ma postać zwykłego, płaskiego pliku o proporcjach boków 1:2. Ten typ projekcji nazywamy „equirectangular” i wygląda on następująco:
Panorama sferyczna - projekcja typu "equirectangular"
Kolejny program umożliwia przekształcenie takiego zdjęcia do formatu ścianek sześcianu, a także gotowej animacji flash, która za pomocą myszki i klawiszy kursorów umożliwia sterowanie i rozglądanie się wokół, zupełnie jak byśmy stali w miejscu, w którym taka panorama była zrobiona.
Dzięki technice cyfrowej bardzo dynamicznie rozwinęła się fotografia panoramiczna. Jej idea jednak pozostała niezmienna – łączenie kilku, kilkunastu lub nawet kilku tysięcy zdjęć w jedno, w różnych celach. Jedak ów rozwój rozdzielił się na dwa różne kierunki: z jednej strony mamy panoramy płaskie, dzięki którym możemy uzyskiwać ogromne i bardzo dobre jakościowo odbitki o wiele przekraczające możliwości pojedynczego zdjęcia, nawet ze średnioformatowego aparatu, z drugiej zaś strony mamy integrację fotografii z nowoczesnymi technologiami internetowymi takimi jak flash, co daje interaktywne i multimedialne prezentacje, stosowane głównie w prezentacji wnętrz w internecie. Jaki będzie dalszy kierunek? Czy doczekamy się połączenia dwóch nurtów tej fotografii w jedną „sferyczną gigapixelową”? Wiele wskazuje na to, że tak. Prawdę mówiąc tego typu sferyczne giganty już powstają, a dzięki technice multiresolution rozwijanej przez Krpano stają się dostępne nie tylko do oglądania lokalnego, ale także przez internet – dzięki dynamicznemu doładowywaniu obrazu. Otrzymujemy w ten sposób możliwość zarówno rozejrzenia się, jak i obejrzenia dowolnego przedmiotu na panoramie w bardzo dużym zbliżeniu.
Tags: fotografia, fotografia panoramiczna, panoramy sferyczne
